را خردمند و بينا مىداند ولى سنگهاى قيمتى دنيا او را بفريبد . و طلا و نقره و گياهان خشك و خرد شده كه زينت زندگى دنياست و هيچ كدام آنها در هنگام مرگ همراه او نخواهد بود بلكه تمام آنها و بال گردن اوست و او در اين حال سرگرم آن است و از فوت آنها غمگين و ترسان است ، گول بخورد ، و اين حال تمام مردم است مگر كسى كه خداى عزّ و جلّ او را حفظ فرمايد . مثال ديگرى براى گول خوردن مردم به دنيا و ضعف ايمانشان گفتار خداى متعال در برحذر داشتن آنان از گرفتاريهاى دنياست . روايت شده كه رسول خدا ( ص ) به اصحابش مىفرمود : « همانا مثل من و شما و دنيا حكايت گروهى است كه بيابان خشك و بىآبى را بپيمايند و ندانند كه آيا بيشتر آن را پيموده‌اند يا باقى مانده است . توشهء سفر را تمام كنند و مركبهاى باركش را از دست بدهند و در وسط بيابان بدون توشه و مركبهاى باركش بمانند و به نابودى خود يقين كنند و در همان حال مردى با لباس نو بر آنها ظاهر شود كه از روى سرش آب بچكد پس آن گروه بگويند به آب و آبادانى نزديك شديم و اين شخص از نزديك آب آمده است ، و چون آن شخص به آنها برسد بگويد : اى گروه ! بگويند : اى فلان او بگويد : شما در چه حال هستيد ؟ بگويند : در حالى كه مىبينى ، بگويد : به اعتقاد خودتان اگر شما را به آبى گوارا و بوستانهايى سرسبز راهنمايى كنم چه مىكنيد ؟ بگويند : در هيچ موردى نافرمانىات نكنيم . او بگويد : با خدا عهد و ميثاق ببنديد ، و آنها با خدا عهد و پيمان ببندند كه در هيچ چيز از او نافرمانى نكنند . پيامبر فرمود : پس آنها را به آبى گوارا و بوستانهايى سرسبز وارد كند و مدّت زيادى در آن جا بمانند . سپس همان راهنما بگويد : اى گروه ، بگويند : اى فلان ، بگويد : كوچ كنيد ، بگويند : به كجا ؟ بگويد به آبى كه مانند آب دنيا نيست و به بوستانهايى كه مانند بوستانهاى دنيا نيست . پس بيشترشان بگويند : چنان آب و باغهايى نمىيابيم و از اين زندگى كه داريم بهترى نمىخواهيم و